O karanlık maviyi çok az kişi görür. 
Ve tek bir kişi keyif alır o rengin soğukluğundan.
Gün ağarmaya yakın… Hayır, hayır, günün ağarmasına daha var. 
Fakat gökyüzünün karanlığı sadece bu renk tarafından böylesine büyük bir çığlıkla yırtılabilir.
 
O karanlık maviyi çok az kişi duyar.
Ve tek bir kişi hüzünlenir o rengin yalnızlığında.
Bir elinde sigara, bir elinde kahve… O renge karışmayı ister. Fakat bunun birkaç dakika süreceğini bilir.
 
O karanlık maviyi çok az kişi söyler.
Ve tek bir kişi özler o rengin şefkatini.
Gün ağarmasın, kahve soğumasın, sigara bitmesin… Çok şey istemez. Sadece o an bitmesin ister…
 
Ve o karanlık mavi her gün onu bekler. 
Günün tekrar ağaracağını bilmesine rağmen… Sadece onu bekler. Çünkü bilir.
Günü esir alacak büyük bir karanlık yaklaşıyor ve o karanlığı sadece kendisi yırtabilir..
 

Göktuğ Yıldırım
Şiir

3000+ ABONE ARASINA KATIL

Abonelik işleminiz tamamlandı.

Bir hata meydana geldi, lütfen daha sonra tekrar deneyiniz.

E-posta adresiniz kimseyle paylaşılmayacak.

13 COMMENTS

  1. Tam o vakitte kuşlar bi çırpışıp uçuşuyor, hemen peşi sıra sabah ezanı okunur. Sonra aydınlanır her yan, örtü gibi.
    Ne güzelmiş, eline sağlık.

  2. En çok da karanlığın maviliği ile günbatimi kızılığını severim bende, Hele ki yaşadığım geçmis mağrur günlerime inat mağdur günlerimde… İbrahim(Hz.) ile aynı şeylere bakarken bulurum kendimi, aynı nameleri söylerken dilim: “Ben batıp gidenleri sevmem” derim, hele ki Rabbim değilse! (kusura bakmayın yazınız üzerine bir ilhamla doğaçlama yaptım)

Bir Cevap Yazın