Uluyan Rüzgar

uluyan rüzgar

uluyan rüzgar der ki;
yolun düşerse kuzeydeki dağlara
almışsan, rüzgarın kudretini boynuna
hatırlamanı istiyorum senden
bir zamanlar buradan geçmiştik
nehir donmuş, yaz çoktan bitmişti
üşüyordun, ellerin sıcacıktı
saçların upuzun, bukleleri göğsünün üzerindeydi
yo, kimsenin hatırlatması gerekmezdi
seni ne çok düşündüğümü

buraya oturmuştuk, hava kararıyordu
bana baktın, şu kemiklerime işleyen bakış
bir kıvılcım hissettim
bir zamanlar burada yanmıştık
ateş sönmüş, yağmur çoktan dinmişti
ıslaktın, elbisen sıcacıktı
küllerin rüzgarda, bedenin göğsümün üzerindeydi
yo, kimsenin hatırlatması gerekmezdi
seni ne çok sevdiğimi

sonra kanal boyunca yürüdük
utanıyorduk birazcık,
bilmediğim bir tepeye varmıştık
gökyüzü ayaklarımızın altındaydı
gecenin sıcağı yüzümüze vuruyor dedin “uluyan rüzgara”
ayaklarımın ucunda kör bir dilenci var
sanki kırık panjurlardan gün ışığı sızıyordu
uzaklarda bir yerde bir saksafon çalıyordu dedin
yo, kimsenin hatırlatması gerekmezdi
seni ne çok hayal ettiğimi

ve birdenbire yalnız kaldın
ve herzamankinden birazcık fazla
ardına kadar açılmış bir pencere
ve kendini boşlukta hisseden şu deniz
yo, kimsenin hatırlatması gerekmezdi
sensizlik, denize açılmıştı

“ezgisi kulağımda”

YAZAN: MUTLU ERERİŞ

Şiir kategorisine buradan ulaşabilirsiniz!

uluyan rüzgar

Bir Cevap Yazın