Bir kadın vardı!
Değişken, sert ve tüm denizler gibi! Yabani!
Onu sevmekten asla vazgeçmedim.
Pek sevimli gülümserdi, çünkü!
Kafasını kaldırıp, benim soğuk deniz altı gözlerime,
hiç bir sıcaklık veya ihtiras veya nefret
ya da tanıdığım başkalarında gördüğüm
herhangi bir başka duygudan,
eser varmış gibi dalardı.
Aynı anda, hem soğuk, hem sert,
hem kişilikten yoksun, hem yırtıcı bakışlar.
Ayrıca; parmağını kolumda gezdirir.
Ve dirseğimin içine kadar gelip kalırdı.
Ölgün ve müptela bir fısıltısıyla derdi ki:
“Ah bu damarlar bende olacaktı”
Günümü gün ederdim!
Fakat;
Kımıldağında giysilerinden,
ıssız soyunma odalarından kalma,
bir küf kokusu yayılırdı.
Aniden parlak fosfor bakışlarıyla,
güzel göğüsleri arasında,
yakamoz varmış gibi bir kıpırtı içimi ürpertir.
Doğrusu, küflü dilimlerinden bir ısırık almak için,
durmadan bayat ekmek taklidi yapardım.
Ancak zamanla bir avuç kırıntıya döneceğinizi sanırsınız.
Ama işin aslı onun avuçlarında olmak, uzun kara dilimle,
kristal bir kadehteki sıcak balı yalamak kadar haz verirdi bana.
Küçük bir arı gibi kanat çırpardım, bunun için.
Derdi ki:
“Bu gece sonuna kadar gideceğiz”
Yabani
Sonuç olarak.
Kör deniz fenerinden atlar.
İpek perdeleri iki yana açar.
Işıklandırılmış kırmızı fonun önünde duran ahşaptan,
darağacını ortaya çıkarırdık.
Başta darağacı mozaiklerden bir platform üstünde,
korkudan altıma ederken.
Upuzun bir ahhh çekip!
Dizlerimin üstüne çöker.
Apış aram-da-ki sıcaklığı hissederdim.
Sonunda sıcak bir kan dalgası,
dudaklarına ve gırtlağına hücum ederdi.
Üstelik bedeni bir cenin gibi kasılırken,
onun elini bir daha bırakmayacağıma dair ona söz vermiştim.
Gangsterler ve hevesli balistik uzmanları,
parmak izi bulmasın diye atılıvermiş,
bir kaç öpücük darbesi,
bunun kime zararı olabilirdi ki!
Kısaca söyleyecek olursak.
Kızıl kirpiklerimde, mavi bir fener gibiydi!
Dedi ki!
“Sal gitsin! Hiç bir deliğe yasak yok”
Değişken, sert ve tüm denizler kadar yabani!
