Geçmişe Mektuplar Tortu

Geçmişe Mektuplar Tortu

Selamlar herkese;

Berbat bir durumu tekrar tekrar yaşayarak ne hale geldim bir bilseniz. Bir şey değişir mi? Hiç sanmıyorum ama yine de içimi buraya döküp azıcık sıkıntımı atacağım. Müsadenizle.

Size de oluyor mu hiç bilmiyorum ama artık hiç kimseye güvenmiyorum. Aslında bu bir sorun değil. Bu elimdeki tek seçenek ve ben hep kendime güvenerek hareket etmek zorunda kalıyorum!

İlginç bir şekilde bu çukur sürekli olarak genişliyor. Ben de sessizleşip daha çok kayboluyorum. Bana göre her insanın yaraları var. Her insan biraz eksik. Herkes bir şeyler deneyimliyor.

Hatta baya bir düşmanın yanında bazı özel dostlarda edinebiliyorsunuz. Lakin, sanki bir sürü karamsar sizi çok seviyormuş gibi bir dünya oluşuyor etrafınızda. Size de oluyor mu bilmiyorum. Buna artık dayanamıyorum. Tek bildiğim bu!

Son bir kaç yıldır. Hayatımı yeniden düzenleyerek, nefsime hakim olarak, isteklerimden kendimi mahrum ederek, kısacası ulaşacağım şey için bazı şeyleri feda ederek, bir şeyler yaratmaya çalışıyordum. Dün gece bir şeyi fark ettim. Benimde yaralarım var Ve artık gerçekten sürekli olarak büyüyen bir çukura benziyor bu yaralar. Artık yeter!

Geçmişe Mektuplar Tortu

Beni tanımıyor olmanız, kendinizi tanımıyor olmanızdan kaynaklanıyor. Kendimi savunmuyor olmam, buna gerek olmamasından kaynaklı. Açıkçası ben bu dünyaya geldiğimden beri en iyi dostum bile sürekli yaralarımı hedef aldı ve ben bunu hiç umursamadım.

Şimdi şöyle haykırmak istiyorum. İncelikle yaklaştığım bu dünya benim umursamamla dönmüyor mu? Ben umursadığım için bana bu şekilde davranabiliyorsunuz. Öyle değil mi?

Çok kızgınım. Abuk sabuk fikirler yüzünden yıllardır her konuda vaktimi alanlara çok öfkeliyim. Kendini bilmezlere deli oluyorum. Kendi yolunda yürüyemeyip benim yoluma sıçrayanlara ayar oluyorum. Hiç bir fikri olmamasına rağmen, beni bekleme odasında tutanlarla dolu bir medeniyet kurmuşlar yahu.

Sadece canı sıkıldığı için gelip beni eğlendir diyenler keşke dürüstçe bundan bahsedebilseler. O zaman çok eğlenirdik. Ama seni seviyorum filan diyorlar. Bu hiç eğlenceli değil!

Kahraman arıyorsanız aynaya bakın arkadaşlar buradaki tek kahraman sizsiniz ne zaman anlayacaksınız bunu! Ne zaman? Daha genç yaşlarımda bazı şeyleri sizden gizlemeye başladım.

İlk önce başarılarım gitti. Ardından kalbimi kapattım. Sonra tatmin olamadım. Para mı sakladım. Ruhu mu sakladım. Kayboldukça daha çok göze battım. Şimdi anladınız mı? Bu bir gizem değil. Paylaşmaya değer olmak istemiyorsunuz. Başka bir derdiniz var. Sizin!

Geçmişe Mektuplar Tortu

Duygularımı merak ediyordunuz belki. Belki düşüncelerimi. Belki ben güvenilir değildim. Sizce! Aslında derdiniz kimsenin size dokunmamasıydı. Kim bilir? Benden nasıl yararlanacağınızı bulamıyordunuz sanırım. Taleplerinizi yerine getirmem yetecekti belki. Size boyun eğip her şeyi olduğu gibi kabul etmeyi bile denedim. Ama yok!

Mutlu paylaştıkça kapanıyordu. Güçlendikçe talepler artıyordu. Başardıkça gözden kayboluyordu. Bugün tüm bu ilişkileri sonlandırdığım gün olarak tarihe geçsin. Yeter!

Herkes yoluna gitsin ve yolda beni aramaya devam etsin. Hepinize ihtişamlı bir yolla şu an veda ediyorum. Ve bu defterlerin tamamını kapatıyorum. Eskiden konu kilit diye bir terim vardı. Bu konuyu kilitliyorum. Alacağımı aldım. Vereceğimi verdim. Artık yeter.

Bu saatten sonra kimse gelip bana “ama ben bilmiyorum” demesin! Duymadım, görmedim diyen filan lütfen olmasın!

Ben gerçekten bir süreliğine seyahate çıkmış, bu bedende buraları gezinen, hiç bir şeye sahip olmak istemeyen, her şeyini burada bırakacak olan, kendi halimde biriyim. Hepsi bu!

Yeter.

NOT: Bu yazı bir sıkıntı atma metodu olarak yazılmıştır. Lütfen okurlarım üzerine alınmasın! Zira artık daha görkemli ve tatmin edici bir yaşamım var. Başlık çerçevesinde bazı tortulaşmış konuları içimden atıyorum. Okuduğunuz için teşekkürler!

Mutlu Ereriş