Derin İzler 5. Chiron

Dünyaya gözlerimi ilk açtığım zamanı hiç unutamıyorum. Çoğu kişi bunu hatırlamaz. Çünkü gözleri hemen açılıyor sanır. Oysa durum bundan çok daha karmaşıktır. Gözleriniz yaklaşık olarak 12 ay sonra yetişkin biri gibi görmeye başlar. Lakin ben gözlerimi ilk açtığım zamanı unutamıyorum.

Kulaklarım iyi duymuyordu. Henüz diğerleri hakkında bir bilgim yoktu. Suratımda koca bir gülüş, hareketli kollar bacaklar ve çoşku içinde hareket eden o küçük bedenim sürekli çırpınıyordu. Sanki oltanın ucundaki küçük bir balık gibiydim. Zamansız yakalanmış ve çok küçük olduğum için sulara terk edilmiştim. Siz de hatırlıyor musunuz? Dünyaya nasıl geldiğinizi?

Annemle aramda büyük bir bağ hissediyordum. O ne yaşarsa bende derinden yaşıyor ve hemen tepki veriyordum. Bu çok ürkütücüydü. Başlangıcı böyle olan bir yaşamı hareket etmeden yaşamak sadece bebeklere nasip oluyor. Ben korkmuyordum. Daha ağzıma bile sahip çıkamıyorum ki neden korkucam. Salyalarımı oraya buraya saçmaya, yürümeye, koşmaya, heveslenmeye, daha çok vardı…

Biraz büyüdükçe diğerleri hakkında yeni şeyler öğrenmeye başladım. Meraklıydım. Sürekli soru soran meraklılardan değil. Kurcalayıp iz bırakmayan türden bir meraklı. Mesela bir keresinde Annemle birlikte sokakta yürürken su birikintisi içinde gördüğüm gazeteyi okumak için yoğun çaba sarfetmiştim. Üstüm kirlenmesin diye orada duran bir kartonu yere serip üzerine uzanmıştım. Sonra dirseklerimi kartona dayayıp suratımı ellerimin arasına alarak yazılanı merakla okumuştum. Hiç kimseyi rahatsız etmezsen rahatsız olmazsın. Öyle değil mi?

Sonunda geldi çattı. On beş yaşına bastım. Detaylı anlatmadım ama o yaşıma kadar Annem dışında hiç kimseyle bu derecede yakın bir ilişkim olmadı. Yani etrafımdakiler genelde kısa süreliğine görünüp kayboluyorlardı ve genel olarak nasıl yetiştirilmem gerektiği ile ilgili şeyler duyuyordum. Mesela Babam çok sistematik biriydi. Bana sürekli görevler verip sonra da denetliyordu. Tüm ilişkimiz bundan ibaretti diyebilirim. Her gün birkaç gazeteyi ölüm ilanlarına kadar okumalıydım. Sokağa birkaç saatliğine çıkabiliyordum. Arkadaşlarımla görüşmem çok sınırlıydı. Dedim ya kimseyi rahatsız etmemeyi alışkanlık haline getirmiştim. Rahatsız olmak hiç istemiyordum. O yüzden ben on beş yaşıma kadar tüm bu kurallara çok muntazam bir biçimde uyarak aslında sevdiklerimi böyle korudum.

Derin İzler 5. Chiron

Çünkü Babam otoritesine karşı koyulduğunda çok sert tepkiler veriyordu. Dayak, şiddet, aşağılama ve cezalar tüm aileye sirayet ediyordu. Bu benim için hiç önemli değildi. Beni herkesin yerine dövebilirdiniz. Ben de bir karar verdim. Babam hiç rahatsız edilmeyecekti. Annem korunacaktı. Sorunlar halının altına neşeli anlar cebimize girecekti. Gel zaman git zaman artık on beş yaşındaydım. O kadar gazeteyi, kitabı, şairi, bilgini ve filozofu boşuna okumamıştım. İpleri elime aldım ve yuvadan uçma vaktim geldi. Resmen ortadan kayboldum. Hiç kimsenin tam olarak beni merak ettiğini sanmıyorum. Aksine onların seçtikleri bu hayat tarzını benimsediklerinden emindim. Seçim sırası artık bendeydi. Ve şu an içinde bulunduğum zamana gerçekten özgür biri olarak varmayı başardım. Çok şükür. Ne Mutlu bana!

Bende öz değer yarası var arkadaşlar. Kendimi sevilmeye, korunmaya, maddi/manevi bolluğa layık görmekte zorlanıyorum. Yeterli miyim? Elimdekiler güvende mi? Endişesi taşıyorum. Köklenme ve Aidiyet sorunlarım var. Fiziksel dünyada kendimi tam olarak güvende hissedemiyorum. Sanki her an ayağımın altındaki toprak kayacakmış gibi tetikte duruyorum. Bedenim ve duygularım çok hassas. Ses, dokunuş müzik, doğa ve estetik hem yarama hem de şifama anahtar oluyor. Bu yüzden sanat üretmek ve somut bir eser bırakmak yaramı iyileştirecekti.

Doğduğumdan beri psikolojik dönüşümler yaşıyordum. Başkalarıyla paylaştığım kaynaklar, cinsellik, mahremiyet gibi konularda ölüp ölüp yeniden diriliyordum. Derin güven sınavları veriyordum. Başkalarına tam anlamıyla teslim olmak, kontrolü bırakıp savunmasız kalmak benim için çok zordu. Yaşadığım ani kayıplar, ihanetler ve krizler ben de kimseye tam güvenemem, kontrolü elimde tutmalıyım savunması yaratıyordu. Oysa bırakmak sanattı. Maddi güvence, eski kimlikler ve alışkanlıklar elimden alındıkça büyüdüm. Tam her şey bitti, en dipteyim dediğim anlarda içimde muazzam bir dirayet uyandı. Kısacası küllerimden yeniden doğdum.

Ayrıca psikolojik derinliğim ve şifacı olan tarafım hep aktifti. İnsanların karanlıkta kalan, konuşmaktan korktuğu acılarını, travmalarını ve çıkmazlarını sezme konusunda olağanüstü yetenekliydim. Başkalarının kriz anlarında onların elinden tutabilen doğal bir rehber oldum. Kaybetmek, güvenmek ve küllerinden doğmak kısaca böyle bir şeydi.

Sentezlemeyi öğrenmeliydim. Tutma isteğimi bırakarak dönüştürmek. Nasıl sentezlenir ki bu? Eski güvenlik alanlarımı bıraktım. Hayat beni konfor alanlarımdan çıkarttı. Maddi veya kariyer anlamında bildiğim tüm o güvenli limanları geride bırakıp sıfırdan kendi öz kaynaklarımla yeni bir hayat inşa etmeye itildim. Kısacası dışsal güvenceden çıkıp içsel öz değere geçiş yaptım.

Açıkçası; başlangıçta değerimi sahip olduklarımla ünvanlarımla veya dışarıdan gelen onayla ölçerken aniden şunu öğrenmiş oldum. “Her şeyini kaybetsen bile asıl hazinen kendi sesin, üretimin ve ruhunun derinliğidir.” Böylece başkalarına değer vermeye ve şifa bulmaya başladım.

Kendi maddi/manevi kırılmalarımdan ve içsel dönüşümlerimden geçtikten sonra, hem kendi ayaklarım üzerinde sarsılmaz bir şekilde durabildim hem de ürettiğim eserlerle veya rehberliğimle başkalarının karanlık zamanlarına somut bir ışık ve güven taşıyabiliyorum.

Ben hala sentezlemeye devam ediyorum. Aşağıya sizin için Chiron’un kısa hikayesini bırakıyorum Bu hikaye hepimizin içinde ve ruhunuzun derinliklerinde zaten yaşıyor. Kaptan yaz dedi. Ben de yazdım. Yaralardan bahsetmek kolay değildir. Lakin yarayı anlamak hepimize iyi gelir diye düşünüyorum. Teşekkürler.

Derin İzler 5. Chiron

Chiron’un Hikayesi:

Yunan mitolojisinde Chiron diğer sentorlardan (yarı insan, yarı at yaratıklar) tamamen farklı bir soya dayanır. Zaman tanrısı Kronos ile su perisi Philyra’nın birlikteliğinden doğar. Philyra, bebeğinin yarı at yarı insan olduğunu görünce dehşete düşer, ondan tiksinir ve tanrılara yalvararak kendini bir ıhlamur ağacına dönüştürür. Chiron’un hayatındaki ilk büyük yara budur: Daha doğduğu anda kendi öz annesi tarafından reddedilmek ve terk edilmek.

Ancak kader ona başka bir kapı açar. Güneş, müzik, kehanet ve şifa tanrısı Apollon ile avcılık tanrıçası Artemis, kimsesiz kalan Chiron’u evlat edinir. Chiron, Pelion Dağı’ndaki mağarasında büyür; burada müzik, sanat, tıp, botanik, astronomi, etik ve savaş sanatları üzerine muazzam bir bilgelikle donatılır. Öyle büyük bir bilge olur ki Yunan mitolojisinin en ünlü kahramanlarının (Akhilleus, Herakles, Asklepios, İason) akıl hocası ve öğretmeni haline gelir.

Bir gün yakın dostu ve öğrencisi olan Herakles, diğer vahşi sentorlarla girdiği bir çatışma sırasında zehirli oklarından birini fırlatır. Ok kazara Chiron’un dizine saplanır. Okun ucunda, öldürücü Hydranın kanından elde edilmiş ve asla iyileşmeyen bir zehir vardır.

Chiron büyük bir tıp ustasıdır; yüzlerce kişiyi iyileştirmiştir ama kendi bacağındaki bu zehri ne yaparsa yapsın iyileştiremez. Üstelik babası Kronos’tan aldığı ölümsüzlük laneti nedeniyle acıdan ölemez de. Sonsuz bir ıstıraba mahkûm olmuştur.

Chiron bu noktada kendi acısını başkalarının şifasına ve özgürlüğüne dönüştürür. Tanrılara başvurarak ölümsüzlüğünden vazgeçmek ister. Zeus bu fedakârlığı kabul eder ve Chiron’un ölümsüzlüğünü, insanlığa ateşi çaldığı için kayalara zincirlenen Prometheus‘a devreder. Böylece hem Prometheus özgür kalır hem de Chiron acılarından kurtularak gökyüzüne, Yay takımyıldızı olarak yerleştirilir.

Astronomik Köprü: 1977 yılında astronom Charles Kowal tarafından keşfedildi. Yörüngesi Satürn (madde dünyası, sınırlar, kurallar, ego) ile Uranüs (yüksek bilinç, uyanış, özgürlük) arasındadır. Bu yüzden astrolojide “Gökkuşağı Köprüsü” olarak adlandırılır; bizi dünyevi kısıtlamalardan ruhsal uyanışa bağlar.

Psikolojik Anlamı: Doğum haritasında Chiron, hiçbir mantıklı sebebi olmadan içimizde sızlayan, kolay kolay kabuk bağlamayan o varoluşsal yarayı gösterir. Ancak bu yara bizim zayıflığımız değil, ustalaşma alanımızdır. Kendi yaramızı kabul edip onunla yaşamayı öğrendiğimizde, tam da o konudan muzdarip başka insanlara ışık tutan bir “Yaralı Şifacı”ya dönüşürüz.

Sağlıcakla…

Derin izler serisinde yazan değerli arkadaşlar bence birleşip bir dergi kursak çok güzel olur.

Ne dersiniz?

Bu seriye katılan diğer arkadaşlarım;

Leylak Dalı, Avare Balon, Kurmaca Biyografiler, Konserve Ruhlar, Kaktüs Gölgesinde Kum Yazısı, Ekmekçikız, Radyo Z, Özge’s Substack, Benim Haller, Where Is Human, Kedori, Yonca Muslubaş, Köşenin Delisi.