Derin İzler 3. Sevgi

Bir arkadaşım WhatsApp durumuna “Yaşamaktan başka yapacak hiçbir şey kalmadı.” yazmış… Kızım sürekli olarak öldükten sonra ne olacağını düşünüyormuş… Ünlü bir yazar “İzleyen yoksa yaptıklarının ne önemi var?” diyor… Çok enteresan!

İnsanlar öfkeye kapılıp bir sürü saçmalıkla uğraşıyor… Sonra da üzülüyorlar… Hemen ardından canları acıyor, kedere kapılıyorlar… Üstelik duygusal olduklarını, içlerine attıklarını, alkole düştüklerini, her şeyin çekilmez olduğunu söyleyip depresyona sürükleniyorlar… Bu doğru mu? Artık yaşamaktan başka yapabileceğimiz bir şey kalmadı mı? Öldükten sonra ne olabilir ki? Kimse izlemiyorsa bana gerek yok mu? Bu olanlar negatif duyguları mı tetikliyor? Çok tuhaf!

Kızıma öldükten sonra ne olacağını anlattım; ağzı açık kaldı. “Gerçekten böyle mi olacak?” Nasıl bu kadar emin olabiliyorsun?” dedi… “Gözlerinin içine baktım, çayımdan bir yudum aldım ve ‘Çünkü kızım, sahneden ne zaman inileceğini bilen tek kişi, oyunu yazandır’ dedim… “Bu aralar konu bu! Zihnimiz birileri tarafından ele geçirilmiş, belli ki… Ben öyle katı kuralları olan sabit fikirli, saygı timsali babalardan değilimdir… Daha çok “entelektüel kanki” tanımı bana uygun düşer… Bu sebepten kızım genelde belli aralıklarla ortadan kaybolup tüm negatifi topladıktan sonra bana gelir… Sünger Babişko!

Derin İzler 3. Sevgi

Gençliğimde diğerlerine faydalı olabilmek için şehit durumuna düştüğüm çok oldu… Hatta bunu görevim sanıyordum… Sürekli yeni bir macera! Üf, işte ekonomik sorunlar, eğitim problemleri, kardeş bakımı, büyüklere saygı derken insanların yaralarından dolayı ne durumlara girdiğini epeyce deneyimledim… O derin yaralara bolca pansuman yapmak zorunda kalıyordum. Lakin bunun görevim olduğunu düşündüğümden kendimi genelde iyi hissediyordum… Faydalı Şehit!

Açıkçası etrafımdakiler Pollyanna gibi olduğumu, çok umursamaz olduğumu, duygusuz olduğumu söylüyorlardı…

Ben aslında süngermişim… Bunu kimseye söylemeyin lütfen, aramızda kalsın olur mu? Sünger bulanık suyu temizler ama bütün pislik üstünde kalır. Ben yıllarca etrafımdakilerin dertlerini emip pırıl pırıl kurulanmalarını izlerken kendi içimde ağırlaşıyormuşum meğer.” Gençlik ne güzel şey be, her şeyin üstesinden gelebileceğini sanıyorsun… Bu yüzden gücün en yoğun kullanımı çıraklık zamanı oluyor… Genç Usta!

Neyse, bu girizgahın ardından asıl meseleye gelecek olursak; benim bildiğim, negatif durumlarla karşılaştığımızda önce kendimize bir soru sormamız gerekiyor: “Bu konu benimle ne kadar ilgili, yani ben kimim?” diye! Sonra negatif duygular yerine pozitif olan tek duygumuzu bu cevapla birleştiriyoruz: “Bu durumda neşeli olmaya nasıl devam edebilirim?” Dürüstçe bu soruları cevapladığınızda ortaya çıkan manzara gayet net olacak… Sayko!

Derin İzler 3. Sevgi

“Bu duyguları benim içime boşuna koymamışlar.” diyeceksiniz ve seçimlerinizi buna göre rahatça yapacaksınız… Sensei!

Duygusal insanlar sürekli negatif, melankolik, ağlak ya da hüzünlü olmazlar… Duygusal insanlar sorunlarla karşılaştığında cesur ve pozitif kalmayı başaranlardır… Aslında tek başına duygular yetmez tabii… Manevi güç için duygularınızı dönüştürmek kesinlikle yeterli değildir… Manevi güç; düşünceler, duygular, eşittir mantık; ayrıca gönül ve ruh bir araya geldiğinde, yani “Ben kimim?” sorusu cevaplandığında ortaya çıkar… Om!

Bugün bana negatif duygularla yaklaşan herkese sadece gülümsüyorum… Arkadaşıma yapacağı tek şeyin yaşamak olduğunu anlatmak istemiyorum… Kızıma zihin ameliyatı yapmayacağım… Lakin şu ünlü yazar haklı: Kimse izlemiyorsa yaptıklarınızın hiçbir önemi yoktur…” Eeeee, yaşamınızı paylaşıma kaparsanız böyle olur. Hissedemezsiniz!” diyor zannımca! Nazik Biri!

“Milletin hayatında yangın çıkıyordu, ben elimde fısfısla koşuyordum. Kendi evim yanarken başkasının bahçesini sulayan o sevimli budala!” yaşamayı çok seviyor… Maşallah!

Sağlıcakla!

Bu seriye katılan diğer arkadaşlarım;

Leylak Dalı, Avare Balon, Kurmaca Biyografiler, Konserve Ruhlar, Kaktüs Gölgesinde Kum Yazısı, Ekmekçikız, Radyo Z, Özge’s Substack, Benim Haller, Where Is Human, Kedori, Yonca Muslubaş, Köşenin Delisi.